..................................................................................................................................................................................

 چند دوبیتی از شاعره محترم سرکار خانم اکرم نورانی «بهجت»

عضو انجمن فرهنگی ادبی سخن کاشان

تو را وقت سحر در خواب دیدم

تو را در کوچه ی مهتاب دیدم

به هر پیچ و شکنج زلفت ای یار

هزاران تاب را بی تاب دیدم

..............................................................................................................................

ز خورشید نگاهت ماه می ریخت

سبوی ناله ات را آه می ریخت

به یمن همت سیمرغ سینه

تمام درد تو در چاه می ریخت

...............................................................................................................................................................

غریب کوچه احساس بودی

پر از درد کبود یاس بودی

به عمق سینه ی دریای هستی

عقیقی بهتر از الماس بودی

...................................................................................................................................................................

شاعره ی محترم سرکار خانم مهناز السادات رضوی «فروغ»

عضو انجمن فرهنگی ادبی سخن کاشان

هرکه را بینم از او پرسم که دلدارم کجاست ؟

راستی آن شاه دل آن یار عیارم کجاست ؟

ساحت آدینه از شمع نگاهش پر فروغ

نرگس مهر آفرین و مست و بیمارم کجاست ؟

هرکجا بوی گل نرگس مشامم می رسد

آهی از دل می کشم آن یار هشیارم کجاست ؟

از شمیم نرگسانش دل معطر می شود

شاهد میخانه ها دلدار خمّارم کجاست ؟

هرکجا از هجر یاری صحبتی می آورند

با نگاهی ملتمس گویم که غمخوارم کجاست ؟

نکته ای پوشیده دارم با فروغ آرزو

هرکه را بینم از او پرسم که دلدارم کجاست ؟

..............................................................................................................................................................................

شاعر محترم جناب آقای حسین عرشی «کوثر»

عضو انجمن فرهنگی ادبی سخن کاشان

گُل خواهد کرد

روزی رخ تو به دیده گل خواهد کرد          چشمی که تو را ندیده گل خواهد کرد

با آمدن بهار رخساره ی تو                 در باغ سحر سپیده گل خواهد کرد

گل آهنگ شکوفایی

تویی تکرار خوبی ها ، تویی تفسیر زیبایی

تویی زیباترین واژه ، برای شعر شیدایی

تویی حسِّ اساطیری که در قلب زمان رویید

و پایان سپیدی بر شب تاریک یلدایی

منم از جنس کوه بیستون از نسل مجنونم

تویی شیرین ترین لیلای صحرای شکیبایی

شقایق تا تراود از بهار سبز چشمانت

به نای مرغ جان روید ، گل آهنگ شکوفایی

بیا ای ساحل دریای سبز آرزوهایم

شکسته زورق دل از هجوم موج تنهایی

شود گیسوی مشکینت ، کمند مرغ خاطرها

گره گر خورده باشد دل به آن زلف چلیپایی

بیا و بشکن ای ساقی طلسم تلخکامی ها

که می رقصد شراب شوق در مینای شهلایی

غزال طبع کوثر را به دام افکنده چشمانت

بیا ای شهره ی شهر غزل های فریبایی

.....................................................................................................................................................................................

شاعر محترم جناب آقای محمد رضا میرزازاده

عضو انجمن فرهنگی ادبی سخن کاشان

ماتم گرفته...

دوباره دل خسته را غم گرفته

زلال نگاهی مرا کم گرفته

من و خاطرات پریشان غربت

و درد غریبی که توام گرفته

که پیوسته ابری شده خاطراتم

و باران اشکی که نم نم گرفته

دوباره تن زخمی این کبوتر

به طاعون عشق تو مرهم گرفته

در این لحظه های پُر از خالی تو

که بغض غریبی گلویم گرفته

نقابی که بر چهره ها شد نمایان

شکیب از من و نسل آدم گرفته

و اینک حضور من و باد و باران

و عنوان شعری که ماتم گرفته

.................................................................................................................................................................................

شاعره ی محترم سرکار خانم مریم السادات صائم کاشانی

کارشناس ادبیات و معاون فرهنگی انجمن ادبی سخن کاشان

من از اواسط یک قرن گفتگو با دل...

سکوت بود و تلاقی صخره با دریا

فروغ بود و طلوع رسیده تا دریا

من و قصیده ی خورشید و حسِّ بودن ها

تو و پری غزل های موج یا دریا

و بیت بیت ، صدف های ناز و رویایی

رهیده از قفس ناب شعرها دریا

چکامه ای به بلندای آبشار افق

که می چکید ز کِلک پرنده تا دریا

من از اواسط یک قرن گفتگو با دل

که بود دیده غزل ریز و آشنا دریا

بزرگ بانوی آیینه را سلام سلام

که داشت نسبت دیرینه نیز با دریا

و تا به باغ سکوت است شبنم و مریم

قسم به اشک تو را خواهم از خدا دریا

.............................................................................................................................................................................

و انتهای شعر خوانی با غزلی از هجران که مناسب دیدم غزلی را بی مناسبت با این ایام – بر خلاف اکثر اشعار

دوستان – بنویسم که تنهامناسبت آن هم وزن و قافیه بودن این غزل با غزل زیبای «جام نگاه» از  استاد صائم

کاشانی است که در ابتدای مطالب آمده است.

شهر عشق

برای گونه ی نازت که هست گُلناری

به شهر عشق خریدار مثل من داری ؟

دلم به حسرت بوسیدن تو خواهد مُرد

دلم برای یکی بوسه چند آزاری ؟

سه نکته از تو بخواهم به رسم هم عهدی

به شرط آنکه به خاطر همیشه بسپاری

نخست آنکه به دوران ز یاد ما نروی

خدا کند گهی از ما تو نیز یاد آری

دگر چو نیست برایم بضاعتی جز دل

به رسم هدیه همین را قبول بشماری

و آخر از غم هجران اگر که پژمردم

ز آب دیده نمایی ز من پرستاری

.......................................................................................................................................................................................

ادیب ارجمند جناب آقای رحمت الله افشار رئوف

عضو انجمن فرهنگی ادبی سخن کاشان

بنا به درخواست برخی دوستان انجمن فرهنگی ادبی سخن و بازدیدکنندگان گرامی شرح حال و نمونه ای از اشعار

 محتشم کاشانی که توسط ادیب ارجمند آقای افشار رئوف گرداوری شده بطور اختصار در پی می آید تا علاقه

مندان از آن بهره مند شوند.

شرحی کوتاه بر معرفی محتشم کاشانی :

کمال الدین علی متخلص به محتشم فرزند خواجه احمد از شعرای معروف عصر صفوی است که در سال

935 ه.ق چشم به جهان گشود. وی فنون شاعری را از صرفی استرآبادی (ساکن کاشان) فرا گرفت و خود

شاگردانی مانند تقی الدین محمد حسینی (صاحب خلاصه الاشعار) ، صرفی ساوجی ، وحشتی جوشقانی ، حسرتی

کاشانی و ... را پرورش داد.

محتشم در آغاز شاعری قصیده پرداز بود که به توصیه شاه تهماسب صفوی به گفتن اشعار مذهبی روی آورد و با

سرئدن دوازده بند در مرثیه ی شهدای کربلا مقامی والا در مرثیه سرایی کسب کرد.

محتشم در ساختن ماده تاریخ مهارت داشت از جمله شش رباعی در تاریخ جلوس شاه اسماعیل دوم سروده که از

آن 1128 تاریخ استخراج می شود.

آثار محتشم پس از وفاتش به وسیله تقی الدین محمد حسینی تنظیم شده که این مجموعه شامل : رساله جلالیه

(نظم و نثر) ، رساله نقل عشاق (نظم و نثر) ، شبابیه ، صبائیه ، ضروریات و... است.

محتشم در ربیع الاول سال 996 ه.ق در کاشان در گذشت و آرامگاه وی در کاشان و محله ی محتشم زیارتگاه

عموم است.

و در پایان آشنا می شویم با مطلع برخی از غزلیات زیبا و معروف محتشم و فیض خواندن اولین بندترکیب بند

معروف او و خواندن یکی از این غزلیات زیبایش بطور کامل :

کمند مهر چنان پاره کن که گر روزی                            شوی ز کرده پشیمان به هم توانی بست

......................................................................................................................................................................................

روی ناشسته چو ماهش نگرید                                     چشم بی سرمه سیاهش نگرید

.......................................................................................................................................................................................

دلی دارم که از تنگی در او جز غم نمی گنجد                  غمی دارم ز دلتنگی که در عالم نمی گنجد

......................................................................................................................................................................................

دی صبحدم که عارض او بی نقاب بود                          چیزی که در حساب نبود آفتاب بود

......................................................................................................................................................................................

بند اول ترکیب بند محتشم کاشانی :

باز این چه شورش است که در خلق عالم است                    باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین                             بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است

این صبح تیره باز دمید از کجا کز او                                 کار جهان و خلق جهان جمله در هم است

گویا طلوع می کند از مغرب آفتاب                                   کآشوب در تمامی ذرات عالم است

گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست                                    این رستخیز عام که نامش محرم است

در بارگاه قدس که جای ملال نیست                                  سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است

جن و ملک بر آدمیان نوحه می کنند                                  گویا عزای اشرف اولاد آدم است

خورشید آسمان و زمین نور مشرقین

پرورده ی کنار رسول خدا حسین

و در پایان غزلی از محتشم کاشانی :

روی ناشسته چو ماهش نگرید

چشم بی سرمه سیاهش نگرید

نگهش با من و رویش با غیر

غلط انداز نگاهش نگرید

شاه حُسنش سپه آورده ز خط

عالم آشوب سپاهش نگرید

عذر خواهی کُندم بعد از قتل

عذر بدتر ز گناهش نگرید

دود از چرخ برآورده دلم

اثر شعله ی آهش نگرید

....................................................................................................................................................................................

و در پایان مبحثی دیگر در باب عیوب قافیه که توسط کارشناس محترم ادبیات سرکار خانم مریم السادات

صائم کاشانی ارائه می گردد .                                                                                                 

علاقه مندان می توانند جهت بهره مندی از این مباحث روی ادامه مطلب کلیک نمایند.