گزارش تصویری همایش : اردیبهشت در آیینه ی سخن

 

 ( دیدار با شاعر ارجمند و ادیب فرزانه استاد علی شریف کاشانی )

 

 که با شکوه هرچه تمامتر و با حضور ارجمند جمع کثیری از اساتید و شاعران ارجمند

 

 و مهمان های گرامی در خانه ی هنرمندان کاشان برگزار شد .

 

 

گزارش تصویری این همایش را می توانید در ادامه ی مطلب ملاحظه بفرمایید .

 

 

 

   با تشکر – ارادتمند

 

   محسن سلطانی – هجران

 

مدیر وبلاگ انجمن ادبی سخن کاشان

*************************************************************

View Raw Image" href="http://s3.tinypic.com/2mdq8tz.jpg" class="thickbox">

View Raw Image" href="http://s3.tinypic.com/2rcx66r.jpg" class="thickbox">

 

تنی چند از اعضای انجمن ادبی سخن کاشان در خانه ی هنرمندان

از چپ به راست : آقایان علی انباردار-رحمت الله رعیت-استاد سید علی اصغر صائم کاشانی-علی لواف-

محسن سلطانی(در تصویر اول ) - وحید کویری ( در تصویر دوم )

از چپ به راست خانمها (در تصویر دوم ) :

بانو صائم کاشانی-حسنا محمد زاده-مریم وطنی-مریم السادات صائم کاشانی-مهشید تجلیان-

خانم عربی-بهجت-باختر-فروغ-کریمی-اخوان پور-مریم عربی-پهلوانزاده

 

 

 

لطفا نظرات ارزشمندتان را در قسمت نظرات پست قبل مرقوم فرمایید .

 

ادامه مطلب...

 

 

به نام آنکه هستی جان از او یافت

 

 

 

 

 

سلامی سبز به سر سبزی فصل زیبای بهار ، حضور مهربان شما دوستان بزرگوار که همواره

 

 مهربانی تان همچون خورشید گرمی بخش بزمِ عشقمان هست و تا هماره خواهد بود .

 

از صمیم دل برای شما گرامیان سالی خوش و سرشار از سلامتی و سعادت و عزتمندی آرزومندیم .

 

با اولین به روز رسانی وبلاگ انجمن فرهنگی ادبی « سخن » کاشان در سال جدید در

 

محضرتان هستیم و خوشحالیم که بار دیگر توفیق رفیقِ راهمان شد تا با گلچینی از

 

 تازه سروده های دوستان و یاران سخن مهمانتان شویم .

 

 

مثل همیشه عاشقانه چشم به راهیم گُلِ نظرات ارزشمندتان را ...

 

 

 

 

برای دیدن عکس ها در اندازه ی واقعی خود روی آنها کلیک نمایید .

 

 

 

 

 

سعادت شما آرزوی قلبی ماست              

 

با تشکر – محسن سلطانی« هجران »          

 

مدیر وبلاگ انجمن ادبی سخن کاشان         

 

*************************************************************

 

 

حُسن مطلع سخن با دو غزل زیبا و بسیار نغز و دلنشین از استاد صائم کاشانی

 

ریاست محترم  و فرهیخته ی انجمن فرهنگی ادبی سخن کاشان

 

 

 

 

« غزل نوبهار»

 

 

 

بیا به خانه ی سبز بهار برگردیم

 

به ساحت چمن و لاله زار بر گردیم

 

 

بیا به میکده ی عاشقان سری بزنیم

 

 

به خُم سرای طرب خیز یار بر گردیم

به فینِ خاطره تیغی زنیم بر رگِ عشق

امیر وار به قصر نگار بر گردیم

 

 

به باغشاهِ محبت ، که عشق فواره است

دوباره با غزلِ نوبهار بر گردیم

 

 

زلالِ زمزم دل ، چشمه ی سلیمانی است

 

به پاس رویش این چشمه سار بر گردیم

 

 

کنون که صائم شهر است هم پیاله ی عشق

 

به بارگاه غزل ، روزه دار بر گردیم

 

 

 

 

يادگاري

 

 

 

 

گفتم برايت نويسم اين شعر را يادگاري

گفتي كه فرقي ندارد، كاري به كارم نداري

از قمصرِ گونه هايت، هرگز نچيدم گلِ سرخ

آخر چه مي شد برايم يك شاخه ي گل بياري

دارد نسيمِ بهاري با تابِ زلفِ تو پيوند

با تابِ زلفِ تو پيوند، دارد نسيمِ بهاري

عاشق نشد هر كه چون من، كِي مي تواند بفهمد

مفهومِ مهرآفريني، معناي چشم انتظاري

با آن كه خيري نديدم از ‌آهوانِ نگاهت

خواهم تو خيري ببيني از چشمِ مستي كه داري

صائم كسي گو صدايم ديشب زد از بامِ باور

گفتم تويي نازنينم؟ آهسته گفتا كه: آري!

*************************************************************

 

 

شاعره ی ارجمند سرکار خانم مریم السادات صائم کاشانی

 

معاونت فرهنگی انجمن ادبی سخن کاشان

 

 

 

 

 

 

چه آهوانه به سویت شتافتم از شوق                                                                                   

 

 

 

 

 

به فصل آينه ها، اشك ارغوان جاري ست

و در طلوعِ غزل، يادِ عشق، گلناري ست

به زخمه اي كه به تارِ دلم زدي امروز

چه گويمت كه بر اين زخمه، زخم ها كاري ست

چه آهوانه به سويت شتافتم از شوق

بگير دستِ اميدم كه موسمِ ياري ست

شكسته ام چو طلسمي به پاي فولادت

كه كارِ پنجره اينجا هميشه دلداري ست

كبوترانه ز اوجِ سپيده مي آيم

نويدِ عاطفه بر عاشقان، سبكباري ست

به زرفشاني خورشيد مي برم حسرت

كه هر پگاه در ايوانت اينچنين ساري ست

گِره زدم دلِ خود بر ضريح زرتابت

كه از ضريحِ طلايت، طلوعِ جان جاري ست

و مريم سخنم واژه واژه عيسايي ست

و در بهشتِ دلم موسم غزل كاري ست   ************************************************************

 

                                                                                                  

                                               

استاد رحمت الله رعیت « رحمت » عزیز در قصیده ای دلنشین و ناب تخلص اعضای انجمن را

 

به گونه ای بسیار زیبا و شاعرانه آورده است که می خوانیم :

 

 

 

 

 

شهر غزل

 

 

 

 

 

چون تو در شهر غزل پیدا نشد یاری دگر

 

دل ندارد جز تو در این شهر دلداری دگر

 

 

نرگس شیراز از جام نگاهت مَستِ مست

 

این چمن را نیست جز چشم تو بیماری دگر

 

 

« صائم » ماه نگاهت گشتم ای ماه تمام

 

تا کُنم از شهد لب های تو افطاری دگر

 

 

« مریمستان » سخن شد معبد اندیشه ها

 

نیست عیسای تغزل را به پا داری دگر

 

 

می زند پیوسته جانم زخمه بر تار غزل

 

دل نخواهد زد دگر چنگی به گیتاری دگر

 

 

« بیدل » آهوی بی آهوی « حُسن » دلبرم

 

این غزال دلربا دارد گرفتاری دگر

 

 

زمزم چشمان تو آیینه زار « کوثر» است

 

مروه پیمای صفا را باز ، آزاری دگر

 

 

بسته ام « پیمان » که با پیمانه باشم تا سحر

 

کی روم از ساغرستان تو در باری دگر

 

 

شد سرای « بهجتم » نورانی از مهر امید

 

آفتاب عشق آمد بهر دیداری دگر

 

 

چشمه ی « مهشید » افشاند به مُلک جان « فروغ »

 

طفل دل را نیست « پروا » از شب تاری دگر

 

 

خنده خنده شوق می روید ز چشمان « سُها »

 

روشنان را نیست غیر از خنده ها کاری دگر

 

 

دشت سوزان دلم از گریه ی « باران » شکفت

 

ای « پرستو » هدیه آور عشق را باری دگر

 

 

غنچه ی لب های دل وا شد به آهنگ « نسیم »

 

این « تبسم » را ندارد لعل گلناری دگر

 

 

سبزه زاران شد « کویر » آرزوهای دلم

 

با « ترنم » مرغ دل آمد به گُلزاری دگر

 

 

می زند تار هنر را صد گره « لواف » عشق

 

تا به بازار طرب آید خریداری دگر

 

 

کودک دل هست و « سارا » و اناری آتشین

 

کی بسوزد جان به جز این شعله از ناری دگر

 

 

در ادب زار سخن عاشق تباران اند و بس

 

مکتب عشق است و ما را نیست گفتاری دگر

 

 

مانده ام « تنها » مرا دریاب ای یار « رئوف »

 

تا نروید دربیابان دلم خاری دگر

 

 

قصه ی « هجران » ما امشب به پایان می رسد

 

می رسد خورشید باور از افق زاری دگر

 

 

منسجم چون دسته ی یاس اند یاران سخن

 

نیست در این باغ یاری غافل از یاری دگر

 

 

سایه سار « رحمت » جانان برای ما بَس است

 

تا تو را دارم ندارم با کسی کاری دگر

 

*************************************************************

                                                                                                                                 

 

غزلی زیبا از شاعره ی ارجمند سرکار خانم سارا جلوداریان

 

 

 

 

شاعر خودش را کُشت از دست همین مردم

 

ابلیس مدیون شما شد اینچنین ، مردم

 

 

شاعر فقط یک گوشه ی دنج از خدا می خواست

 

مثل تمام مردم روی زمین ، مردم

 

 

که ناگهان قابیل در جلد شما رفت و

 

کُشتید هابیل زمان را ، آفرین مردم

 

 

که ناگهان از شهوت چنگال هاتان ریخت

 

خون امیری در دل حمام فین ، مردم

 

 

که نوشداروها همیشه دیر می آیند

 

در قصه ی سهراب های نازنین ، مردم

 

 

انگار ، عصر بردگی ها سر برآورده

 

از معبد فرعون های آهنین ، مردم

 

 

هی سال ها تحویل گشت و کهنه تر گشتید

 

هی هفت سین در هفت سین در هفت سین ، مردم

 

 

شاعر خودش را کُشت با همکاری دریا

 

فردا : جنازه ، روزنامه ، دوربین ، مردم

 

*************************************************************

 

                                                                                                

 

غزلی از شاعر ارجمند جناب آقای مهدی میرآقایی که میزبان حضور سبزشان بودیم :

 

 

 

 

قصه همین است ، زندگی ...

 

 

 

 

دارد هنوز پنجه به دیوار می کشد

 

انگار مرگ عاطفه را جار می کشد

 

 

آتش گرفته بین نفس هاش واژه ای

 

تا حلقه حلقه دامنه ی دار می کشد

 

 

باور نداشت قصه همین است ، زندگی

 

چیزی که از نبودنش آزار می کشد

 

 

این درد را برای همین روزمره ها

 

یک بار می نویسد و صد بار می کشد

 

 

با آن که مرد چشم خودش را به خواب زد

 

دارد هنوز پنجه به دیوار می کشد

 

*************************************************************

 

                                                                                                

 

در ادامه می خوانیم یکی دیگر از دوبیتی پیوسته های بسیار زیبای

 

شاعره ی ارجمند سرکار خانم حُسنی محمدزاده « حُسنی »

 

 

 

 

 

شوق دیدار

 

 

 

 

 

شبی با شوق دیدار نگاهت

 

گُل یاسی ز باغ سینه رویید

 

صدای پای یاس و خانه ی دل

 

صدا تا کوچه ی احساس پیچید

میان کوچه ها دل پرسه می زد

 

و چشم خانه ها آرام در خواب

 

نگاه بی قرارم تا سحرگاه

 

به دنبال قدم های تو بی تاب

 

هوای دیده ابری بود و باران

 

به روی گونه های شب روان بود

 

نبودی پیش دل اما حضورت

 

کنار نرگس یادم وزان بود

 

به دنبال نگاهت تا سحرگاه

 

تمام کوچه ها را می دویدم

 

نمی دانم چه آمد بر سر دل

 

که از کابوسِ تنهایی پریدم

 

صدایی در فضای سینه پیچید

 

چو یادت چنگ بر تار دلم زد

 

و فکر دیدگانت تا سحرگاه

 

برایم بی قراری را رقم زد

 

*************************************************************

 

عنوان غزلی از محمدرضا جراح « پیمان » عزیز

 

 

 

 

 

 دلداده ی لیلا

 

 

 

 

 

 

بیگانه ز معنا چه خبر داشته باشد

 

از راز دل ما چه خبر داشته باشد

 

 

زاهد که نشد محرم پیمانه پرستان

 

از مستی صهبا چه خبر داشته باشد

 

 

از مصلحت و عافیت و عاقبت کار

 

دلداده ی لیلا چه خبر داشته باشد

 

 

از حال دل مردم بیچاره از افسون

 

آن چشم فریبا چه خبر داشته باشد

 

 

ظاهر نگرِ بی هنرِ دور ز احساس

 

از غمزه و ایما چه خبر داشته باشد

 

 

آلوده ی شهوت نبرد بهره ز عفت

 

مُرداب ز دریا چه خبر داشته باشد

 

 

هر دلشده پیمان نشود عاشق صادق

 

از عشق ، زلیخا چه خبر داشته باشد

 

*************************************************************

 

 

شاعره ی ارجمند سرکار خانم اکرم نورانی « بهجت »

 

 

 

 

 

سحر دمید و دلم در هوای روی تو شد

 

غزل غزل دل عاشق به راه کوی تو شد

 

 

کمان عمر من و یک کرشمه ی ابروت

 

هزار چشمه ز چشمم کنار جوی تو شد

 

 

مرا به زیور زلفت امید گوهر هاست

 

و دل به دیده ی دریا به جستجوی تو شد

 

 

به پای لاله نشستم پیاله نوش سحر

 

و دل گره زده بر غنچه مَستِ بوی تو شد

 

 

تویی چو آینه و من خیال یک تصویر

 

دلم به آینه قابل ز آبروی تو شد

 

 

بسوز خرمن عمرم به شعله ای جانسوز

 

که بر گدازه ی جان دل بهانه جوی تو شد

 

 

دمید غنچه ی حُسنت به شاخسار غزل

 

دلم به انجمن گُل چکامه گوی تو شد

 

 

تو را که سلطه ی چوگان همیشه در دست است

 

و این سرم که ز منت به پای گوی تو شد

 

 

دل از ترانه ی بهجت شرر شرر می سوخت

 

به شبنمی قدح دل خراب خوی تو شد

 

*************************************************************

 

                                                                                                                                 

 

 غزلی از شاعره ی ارجمند سرکار خانم مریم وطنی ؛

 

 

 

 

 

 

داغ تو

 

 

 

 

 

آن شب از پیش تو می رفتم به حالی بس خراب

 

پشت سر مرگ غرور و روبرو صدها سراب

 

 

دور می گشتم ز تو ، گُم می شدم در بی کسی

 

می شدم آواره ی پس کوچه های اضطراب

 

 

بوسه می زد داغ تو بر گونه های قلب من

 

وای بر من ، وای بر قلبی که دارد التهاب

 

 

سینه می گفتا که من تنگ آمدم فریاد کن

 

بغض بودم پای تا سر ، می شکستم چون حباب

 

 

عکس تو وارونه در دستان لرزان دلم

 

می شدم از تو جدا با صد سئوال بی جواب

 

 

خنده ای شیرین به لب هایت نمایان بود و من

 

تلخ بودم ، تلخ بودم ، تلخ بودم چون شراب

 

 

دست من می شد تهی از تو و پُر می شد ز اشک

 

آن شب از پیش تو می رفتم به حالی بس خراب

 

*************************************************************

 

 

 

شاعر ارجمند جناب آقای علی لوّاف آرانی

 

 

 

گُل سرخ

 

 

 

آنگه که مکتب جام وحدت را نشان داشت

 

فضل یداللهی و کوثر را نهان داشت

 

 

گُل های یاس و مریم و سوسن به صحرا

 

گُل واژه های عاشقی را بر زبان داشت

 

 

دریای رحمت ساغر بی منتهی شد

 

ساقی پیامی از برای عاشقان داشت

 

 

پرگار هستی بر مدار کبریا گشت

 

گُل های سرخ احمدی را او عیان داشت

 

 

پویایی اندیشه و پیوند زیبا

 

خوش انعکاسی بر زمین و آسمان داشت

 

 

وقتی که پندار رقیبان سایه انداخت

 

از جای پای آرزوهاشان نشان داشت

 

 

حامد سروش قامت ماه محبت

 

از ساز این بیگانگی ها بر فغان داشت

 

*************************************************************

 

                                                                                                                                 

 

شاعر ارجمند جناب آقای وحید کویری

 

 

 

 

من که فرهادم تو شیرین می شوی ؟

 

لیلیِ مجنون خوشبین می شوی ؟

 

 

چای تلخ و تلخی این انتظار

 

این شکر آیا تو شیرین می شوی ؟

 

 

دست من که نیست ، این حال من است

 

جان من آن یار دیرین می شوی ؟

 

 

ماه من لاغر شدی در چشم دل

 

ای کمر باریک آیلین می شوی ؟

 

 

من کویری بیستونم نازنین

 

من که فرهادم تو شیرین می شوی ؟!

 

*************************************************************

 

                                                                                               

 

شاعره ی ارجمند سرکار خانم سارا باختر

 

 

 

تقدیم به ساحت مقدس حضرت ولیعصر(عج)

 

 

 

                                         

دلم به سانِ کبوتر پُر از پریدن شد

شبی که آمدی و لحظه ی رسیدن شد

 

 

و آسمان ز دو چشمت دوباره نور گرفت

شب وصال ، مجالِ ستاره چیدن شد

 

 

تو شاعرانه سرودی ز نور و عشق و امید

و گوش ها همه آماده ی شنیدن شد

 

 

خدا ز گُل دو جهان را شمیم باران کرد

شبی که نازِ تو را محوِ آفریدن شد

 

 

سحر سحر نفس گرم آل یاسینت

برایِ باد صبا ، بانیِ وزیدن شد

 

 

مرا امیدِ وصالت به خواب و بیداری است

دعای عهد سحر شرط خواب و دیدن شد

 

 

تو برگزیده ترینی که جوهرِ تاریخ

همیشه گرمِ تو در وصفِ برگزیدن شد

 

 

صدایِ محشر و بانگی چو صور اسرافیل

ز تو بلند شد و موسم دمیدن شد

 

 

سعادت دو جهان آمدی و شرطِ ولا

به تو گره زدن و از همه بریدن شد

**************************************************

                                                                             

 

شاعره ی ارجمند سرکار خانم مهناز السادات رضوی - فروغ

     

  

 

 

 

صدای بلبل

 

 

 

 

 

نوای دلکش بلبل دوباره می آید

نسیم عشق و صفا از کناره می آید

 

صدای جوی روان ، ساقی و مِی و مطرب

برای نغمه ی بلبل هماره می آید

 

چمن به رقص و سپیدار در پیِ تکبیر

هزار روضه ی رضوان به چاره می آید

 

نسیمِ خُلد سحرگه ز سوی باغ و چمن

رسید مژده به یاران ستاره می آید

 

ستاره ی سحر از مشرق زمین برخاست

ز جام خرم ساقی بهاره می آید

 

نوید خلوت صبح و امید وصل نگار

فروغ چشمه ی احسان دوباره می آید

 

*******************************************************

                                                                            

                                                                            

شاعره ی ارجمند سرکار خانم مهشید تجلیان

 

 

 

 

شهرِ نگاهت

 

 

 

 

شهر نگاهت خورشید جان است

 

باغ دو چشمت اختر نشان است

 

 

بنشین و بنشان ، سوز نهانم

 

ای آن که مهرت ، آرام جان است

 

 

عشقت به جانم صد شعله افروخت

 

جانم ز عشقت ، آتش فشان است

 

 

با آبشار گیسویت ای جان

 

دل تا سحرگاه ، همداستان است

 

 

در باغ جانم ، نوری برافروز

 

بی مهرت این باغ شهر خزان است

 

 

مهشید و مینا گویند از شوق

 

شهر نگاهت خورشید جان است

 

*************************************************************

                                                                                                 

                                                                                    

شاعره ی ارجمند سرکار خانم صدیقه اخوان پور « تبسم »

 

 

 

 

گل سرخ

 

 

 

 

جایِ پایِ گل سرخی ، رویِ لب های تو مونده

 

بگو کی قصه ی عشق و واسه ی دلِ تو خونده

 

 

رویِ گونه م پُر اشکه ، اشکایِ یه دل سپرده

 

شده ام مثلِ قناری ، که یارش جون داده مُرده

 

 

می پرستم بتِ عشق و تا مرادم رو بگیرم

 

تو قفس مثلِ قناری ، واسه رفتنت بمیرم

 

 

میشه پرپر جایِ پایِ ، گل سرخ روی لب هات

 

می پره یار جدیدت ، بی ستاره میشه شبهات

 

 

می دونم باز که یه روزی ، تو میآی سراغ قلبم

 

ولی افسوس که می بینی ، خاموشه چراغ قلبم

 

 

لا به لایِ خاطراتت ، یادی هم از دلِ ما کن

 

لب هایِ غم زده ات رو ، با تبسم آشنا کن

 

*************************************************************

 

 

 

و در پایان غزلی از هجران ؛

 

 

 

 

 

 

 

دختر خورشید

 

 

 

 

 

 

 

برای دختر خورشید ماه خواهم بُرد

 

کمی شراره ی سرخ گناه خواهم بُرد

 

 

برای چشمه ی چشمانِ فتنه انگیزش

 

به رسمِ هدیه دلی سَر به راه خواهم بُرد

 

 

دلی که با نگهی ساده عاشقش گردد

 

و چشمه ی غم و دریایِ آه خواهم بُرد

 

 

و بعد مثل هزاران ستاره ی عاشق

 

به ظلمتِ شبِ هجران پناه خواهم بُرد

 

 

و قطره قطره ببارم حدیثِ تنهایی

 

که باز بوسه ز جامِ پگاه خواهم بُرد ؟

 

 

بیا گناه ندارد به فکر هم باشیم

 

گناه را وسطِ سجده گاه خواهم بُرد

 

 

دلم که رفت فقط مانده جان که آن را هم

 

برای پیشکِشِ یک نگاه خواهم بُرد

 

 

*************************************************************

 

پی نوشت ها :

 

الف ) همایش « بهار در بهار » با حضور اعضای انجمن ادبی سخن کاشان و به میزبانی انجمن ادبی هلال

 

شهر آران و بیدگل در امامزاده فیض آباد این شهر برگزار شد که گزارش تصویری آن را

 

 در ادامه ی مطلب می توانید ملاحظه بفرمایید.

 

ب ) همایش سراسری «  اردیبهشت در آیینه ی سخن » با حضور جمعی از هنرمندان و شعرا و اساتید

 

 فرهنگ و ادب فارسی چهارم اردیبهشت ماه به میزبانی انجمن فرهنگی ادبی سخن کاشان در خانه ی

 

هنرمندان کاشان برگزار خواهد شد .

 

بدینوسیله از تمام شعرا و ادبا و اساتید و دانشجویان ارجمند و همه ی علاقه مندان به شعر و موسیقی و

 

فرهنگ و هنر ایران زمین دعوت می شود تا در همایش مذکور حضور به هم رسانند .

 

زمان :      چهارشنبه  04/02/1387         ساعت  17

 

مکان :     خانه ی هنرمندان کاشان – خیابان علوی

 

 

ج ) وبلاگ اختصاصی    هجران    به روز است .

 

 

ادامه مطلب...